ช่วงนี้มีแต่คนเข้ามาปรึกษา

มีคนมาร้องไห้ให้ฟังเยอะแยะ

แต่ละคนมักจะถามว่า..."ไม่เคยเครียดกับเขามั่งเลยเหรอ" "แกดูมีความสุขจังนะ...น่าอิจฉาจัง"

ฉันเองก็อยากถามนะ...ว่า..."แล้วทำไมพวกเธอถึงคิดว่าพวกเธอไม่มีความสุขล่ะ"

มันก็ไม่แปลกที่จะมีความทุกข์...แต่ฉันมักจะไม่ติดอยู่กับความทุกข์นาน ๆ

เหมือนกับประโยคประจำตัวของฉัน "ชีวิตคนเรามันสั้นนัก...มีความสุขกับมันเถอะ"

 

เวลาฉันเหงา เศร้า เสียใจ ไม่สบายใจ

ฉันจะถามตัวเอง "เป็นไรมากมั๊ย...ลุกไหวป่าว"

แล้วทุกครั้ง...ฉันจะยิ้มกับตัวเอง...แล้วตอบกับตัวเองไปว่า

 

"ไม่เป็นไรหรอกน่า...เรื่องแค่นี้เอง...ฉันยังยิ้มไหวอยู่"

 

ไม่มีครั้งไหนที่ฉันจะเสียใจจนยิ้มไม่ไหว

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน...ฉันไม่เป็นไร...ฉันยังยิ้ม

 

เคยคุยกับตัวเองมั่งมั๊ย?

หลายคนเคยว่าฉันเป็นบ้า...ที่เห็นฉันนั่งอยู่คนเดียวแล้วยิ้ม

บางทีอยู่ดี ๆ ก็พูดออกมาลอยๆ...เหมือนกับว่าพูดคุยกับคนอื่นอยู่

แต่จะมีใครน่านั่งคุยด้วยทั้งวันเท่ากับตัวเราอีกล่ะ

 

ไม่รู้จะมีใครคิดเหมือนฉันรึเปล่านะ

แต่ฉันว่าการที่เรานั่งคุยกับตัวเอง...มันเหมือนกับการเช็คสุขภาพใจของตัวเอง

บางทีที่ใจฉันอ่อนแอ...ฉันก็ยังให้กำลังใจตัวเองได้

บางทีที่ใจฉันเข้มแข็ง...ฉันก็ให้กำลังใจคนอื่นได้...แบ่งความเข้มแข็งให้คนอื่นไปบ้างก็ไม่ได้ทำให้ใจฉันอ่อนแอลงเลย

ฉันน่ะเหรอคนที่มีความสุขมากกว่าคนอื่นๆ..........ก็คงใช่มั้ง^^

 

เพื่อน ๆ ฉันส่วนมากก็คงคิดแปลกใจนะว่าทำไมฉันไม่ค่อยเครียด ไม่ค่อยมีเรื่องหนักใจมาปรึกษาใคร

ทำไมฉันจะไม่เครียด ทำไมฉันจะไม่เคยมีเรื่องหนักใจ

แต่ฉันมั่นใจว่าฉันจะผ่านมันไปได้ต่างหากล่ะ...

ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกนะ

 

ฉันไม่เป็นไร...ฉันยังยิ้ม

 

 

 

 

 

ป.ล. อยากให้โลกนี้...มีแต่รอยยิ้ม^^