กลับมาแล้ว...

ในที่สุดก็กลับมาซักที

คิดถึงมหาลัยมากมาย

หลังจากที่ใช้ชีวิตอย่างไร้สาระมาเป็นเวลา 1 เดือนกว่า ๆ

เราก็เริ่มรู้แล้วว่าการอยู่มหาลัยมันสุข สนุกสนาน เพียงไร

เจอเพื่อน ๆ เยอะแยะ...สนุกกว่าอยู่ที่บ้านเป็นกอง

 

ที่บ้านทำตัวไร้สาระมากกกกกก

มากถึงมากที่สุด

นอนตี 3 ตี 4 ตื่นเที่ยง-บ่าย

ทำไปได้

กลับมามหาลัยต้องนอนก่อนเที่ยงคืน ตื่น 6-7 โมง

เป็นชีวิตที่ต่างกันมากมาย

แต่ Happy ดีนะที่นี่...อิสระคับผม

 

ไม่มีไรมาก....แค่มาอัพเล่น ๆ ชิวๆ

ชีวิตค่อนข้างชิว

ตอนนี้ยิ่งได้คอมมาแล้ว...เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปติดต่อขอใช้เนต

แค่นี้ชีวิตก็สุขีที่สุดในโลกแล้ว

 

ชีวิตไม่ขออะไรมาก

คอม 1 เครื่อง...เนตความเร็วสูงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

และ........ตัง!!!

 

5555+

 

ชิวมั๊ยน้องงงงงง!!!!

 

เพลง: เพื่อนของเราชื่อความเหงา

 

เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้
ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายรึดี
ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน.....เคียงไป
บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย
ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ
มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
กอดความเหงาไว้กับใจ

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------

 

เหงา..

เคยมีหลาย ๆ คนบอกว่าความเหงามันทำให้เราได้รู้จักตัวเองมากขึ้น

ใช่...ฉันเองก็คิดเช่นนั้น

แต่ถ้ามันเหงานานเกินไป

ความเหงาก็กัดกินหัวใจเราได้เช่นกัน

 

เพลงข้างบนเป็นเพลงของบอย ตรัย ภูมิรัตน์ ชื่อเพลงเพื่อนของเราชื่อความเหงา

ความเหงาจะเป็นเพื่อนกับเราได้จริง ๆ น่ะเหรอ?

 

ฉันว่า...ความเหงาเป็นเพื่อนกับเราไม่ได้หรอก

ฉันกับความเหงาเป็นเพียงคนรู้จักกันเท่านั้น

ฉันรู้จักว่าความเหงามันเป็นยังไง

แต่ฉันคงไม่คิดจะรับความเหงามาไว้เป็นเพื่อน

เพราะความเหงาก็ทำให้ฉันทุรนทุรายได้เช่นกัน

 

ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนขี้เหงามาก

แค่นั่งเงียบ ๆ คนเดียวบางทีฉันก็ร้องไห้ออกมาจนได้

บางคนคงคิดว่าฉันอ่อนแอ งี่เง่า หรืออะไรก็ตามที่คุณคิด

แต่ฉันไม่ชอบจริง ๆ นะที่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าอยู่ตัวคนเดียว

ฉันแค่...เหงา

 

อาจเป็นเพราะฉันชินกับการมีเพื่อนมากมาย

เวลาฉันอยู่คนเดียวฉันเลยรู้สึกเหงามากๆ

ฉันต้องการพูดคุยกับใครซักคนตลอดเวลา

อย่างน้อย...ก็แค่พอให้ฉันหลับตาลงนอนอย่างสบายใจได้

 

ฉันนอนไม่ได้ถ้าต้องนอนคนเดียว

ฉันนอนไม่หลับถ้าห้องนั้นเงียบเกินไป

ฉันแค่อยากจับมือใครบางคนไว้...เพื่อที่ฉันจะได้รู้ว่าข้างฉันยังมีใคร

ฉันแค่ไม่อยากอยู่คนเดียว

หรือมันเป็นเพราะหัวใจฉันมันอ่อนล้าและเหน็ดเหนื่อยเกินไป

หรือความเคยชินที่เคยมีใครอยู่ใกล้ๆมันจะทำร้ายฉัน

ฉันไม่ควรจะยึดติดกับใครหรืออะไรทั้งนั้นใช่มั๊ย

 

แค่อยากจับมือเอาไว้

แค่อยากให้ความเหงาเป็นเพียงแค่คนรู้จักของฉันเท่านั้น

อย่าให้ฉันเหงาไปกว่านี้เลย

 

 

จับมือกันหน่อยสิ...ไม่เหงามั่งเหรอ?