เพิ่งเข้ามาชมรมเชียร์ได้ไม่นาน

ยังเป็นเด็กชมรมเชียร์หมาด ๆ อยู่เลย555

แต่ขอสารภาพว่าติดห้องเชียร์ไปแล้ว

 

ความรู้สึกแรกที่ได้ยินคำว่าชมรมเชียร์คือ...

เหนื่อย...หนัก...ไม่มีเวลาว่าง

เพราะเคยได้ยินหลาย ๆ คนบอกกันมาว่าเป็นแบบนั้น

เลยทำให้เราคิดว่า...

ไม่มีเวลาว่าง...ไม่ดีเลยอ่ะ...อยากอยู่ว่าง ๆ ชิว ๆ มากกว่า

 

แต่วันนั้นที่บังเอิญไปประชุมโต๊ะแล้วไปก่อนเวลา

เลยได้ช่วยพี่ ๆ ชมรมเชียร์เชคเพลท

ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก...แค่ช่วยพี่ไอซ์ทำงานนิดหน่อยแล้วกัน

แต่พี่ไอซ์ก็ให้เราเข้าชมรมเชียร์ด้วยซะงั้น

เง้อออออ!!...ณ จุด ๆ นั้น...จุงยังคิดว่า...ไม่อยากข้าอ่ะ...เหนื่อยแน่เลย

แต่เอาน่ะ...จะหนักซักแค่ไหนเชียว...ลองดูซักตั้ง

 

หลังจากนั้น...เราก็ได้ไปช่วยทำงานเรื่อยๆ...

เลยได้เห็นอะไรหลายอย่าง...ที่ไม่เคยรู้มาก่อน

 

พี่ที่ชมรมเชียร์ทุกคนน่ารักมาก

เป็นมิตรสุด ๆ เลย...พอเราเข้าไปพี่ก็จะทักทาย...แล้วก็ถามว่าชื่ออะไร

ทำให้เราไม่รู้สึกถูกทิ้งอยู่คนเดียวท่ามกลางคนที่เค้ารู฿จักกันหมดแล้ว

มันทำให้เรารู้สึกดีมาก ๆ กับชมรมนี้

ถึงมันจะหนักแค่ไหน...แต่ถ้าเราช่วยกัน

มันก็ง่ายขึ้น...จิงมั๊ย^^

 

แล้วอีกอย่างคือ...เพื่อน

เราได้เพื่อนใหม่ ๆ เยอะมากจากชมรมนี้

ส่วนมากเป็นเพื่อนต่างคณะ

ทุกคนน่ารักมาก...ทักทาย...พูดคุย

ทำให้เราคิดว่า...ถึงจะหนัก...แต่ถ้ามันสนุกอย่างงี้...

มันก็คุ้มนะ

 

จนถึงวันนี้

เราคิดว่ามันเป็นโชคดีของเราที่จับพลัดจับผลูได้มาอยู่ชมรมนี้ (555+)

ดีใจจิงๆค่ะ

แอบรักชมรมนี้นะเนี่ย 555+

 

ป.ล. ขอบคุณพี่ไอซ์คับที่พาจุงเข้าชมรมเชียร์

       ขอบคุณเป้ที่มาชมรมเชียร์ด้วยกันทุกวัน...รักเป้จัง ><

       ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนที่ทำให้รู้สึกดีดี

       ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่น่ารักมาก ๆ เลย ><

 

 

 

"เข้าชมรมเชียร์กันมั๊ยคะ^^"